Rymdwang – Elisabeth Eybers

.Deesdae voel dit vir my al meer of gedigte oor bundels, skrywers en tydperke heen mekaar antwoord soos ek een bundel na die ander lees. Natuurlik bloot omdat mens altyd verbande wil opspoor tussen tekste en dit tot drama van jou eie binnewêreld wil versoen. Só het die volgende gedig uit Elisabeth Eybers se Rymdwang (1987) vir my byna as troos gevoel vir wat die vorige post in my los gemaak het:

EERSTE SNEEU

Vyandelike bitter oostewind,

sodra’l my veilig agter glas bevind

vergeef ek jou. Want kyk hoe saggies dra

jy elke aparte ragfyn donsvlek na

die knekelharde grond om saam te smelt

tot één groot wit weerlegging van geweld.

Goed, hierdie een edit ek ‘n dag later by, maar ek moes net:

MISKIEN

Die saaiste deugde wat jy kan bedink

– uithouvermoë, selfontsegging – blyk

ten slotte dwingend, kan nie meer ontwyk

word wanneer elke tinteling versink.

Onwrikbare voorbeskikking kom straks uit,

die allesweters wis tóg, sal jy sien

sodra jou sin en sintuie faal. Miskien

is dit God self waarop jy eindelik stuit:

die hiëroglief vir alles wat begrip

en definisie uittart en ontglip.

Maar wat vir jóú aan hierdie denkbeeld raak

het iets met liefde en met musiek te maak.

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s