Die skitterende wond – Sheila Cussons

In die vorige post het ek ’n gedig geplaas deur Johan de Lange waarin die god-mens verhouding op interessante wyse verbeeld word. Dit natuurlik ’n heersende tema in sy mentor, Cussons, se poësie. Vervolgens ’n pragtige gedig uit haar Die skitterende wond (1979) oor die aard en posisie van die mens in die kosmos:

BOUWERK

Die groot uiterstes

behoef geen argitektuur:

die salige lig straal

gestalteloos soos ’n engel

die duisternis mok

amorf in homself

maar tussenin dans

dol soos ’n katedraal

bont

soos ’n harlekyn

dié menswees uitgeterg

tot haglike argitektuur.

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s