Akwarelle van die dors – Johan de Lange

Wat die volgende gedig beteken kan ek nie met gesag sê nie, maar vir my is dit mooi. Dit kom uit Johan de Lange se Akwarelle van die dors (1982):

 

Nag bloei uit die oë van diere.

 

Nag bloei uit die oë van diere.

Die bome, struike en plante

word opgevreet deur swart miere.

 

Die pyn gloei fel in my spiere

soos wit lig in diamante.

Nag bloei uit die oë van diere.

 

Deur al die verlate ure

roer niks, en selfs die straatklanke

word opgevreet deur swart miere.

 

In my liggaam brand die vure

soos sonsondergang teen rante.

Nag bloei uit die oë van diere.

 

Ek val, en rooi angeliere

in my hulpelose hande

word opgevreet deur swart miere.

 

Dood leef nou in al my kliere

en my hulpelose hande

word opgevreet deur swart miere.

Nag bloei uit die oë van diere.

 

 

En dan vir ’n slag ’n gedig oor liefde en verlange:

 

 

Sinopsis

 

Jy is nou al maande weg

maar ek drink jou terug

in elke beker, elke glas

wat in jou warm hande was.

 

Jou asem hang in elke vertrek

soos stof-oue sigaretrook,

jou afwesigheid kom lê saans

kaggelkoud in my bed.

 

Vir my is jy nou werkliker

in elke leë stoel, die halfvol bed,

in elke soen waarmee ek saans

die kerse blus.

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s